27/1/2008 - KEŞKE SÜTÜMÜ İÇMESEYDİM...

       Yıldızların daha parlak güneşin daha sıcak ,yeşilin daha yeşil, insanların daha mutlu olduğu yada olduğunu sandığım o günlere dönmek istiyorum.Kaybettiğim her şeyi istiyorum.Benden alınan daha doğrusu çalınan bana ait her şeyi istiyorum.

         Yaşlanıyorum.Yüzümdeki çizgiler artıyor.Artık gülmediğim zamanlarda bile onları görebiliyorum.O yerinde duramayan saçlarım,kısaldıkları günden beri daha bir sakin görünüyor.Güzel ellerim biraz sinirlenince tir tir titriyor.Gözlerimdeki o pırıltı yok.İçimdeki o kıpırtı…Yaşama sevincim nereye gitti.Kim aldı onu benden??Yıllar mı aldı? Yoksa göz yaşlarımla mı aktı?Gözlerimden yaşlar akıtan her yeri çınlatankahkahalarıma ne oldu?Ya bana sürekli ne kadar güzel olduğumu söyleyen o insanlar,o insanlar nereye gitti?Ne zamandır yalnızım ben

Kim beni bu kadar yalnız bıraktı? Omuzlarımda taşıdığım bunca yükü ne zaman kim koydu oraya?Bunca yükün altına ne zaman girdiğimi ne zamandır taşıdığımı bile bilmiyorum.Bildiğim tek şey omuzlarım bacaklarım bedenim yüreğim acıyor.Dün oturduğum bu sıralara şimdi başka çocuklar oturmuş.

Bana öğretmenim diyen bu çocuklar da nereden çıktı.?Arkadaşlarım öğretmenlerim nerede?“Sütünü içmezsen büyüyemezsin”diyen annemin sesi

kulaklarımda çınlıyor.Yıllar geçmiş ben büyümüşüm.Keşke sütümü içmeseydim.

Büyümeseydim hiç.Hep çocuk kalsaydım.Akşamları babamın yolunu bekleyip

gelir gelmez gelir gelmez kucağına atlasaydım.Cebinden çıkardığı kırmızı horoz şekerini seviçle alıp yalarken yine dünyanın en mutlu kızı olsaydım.Geceleri yatağıma yatar yatmaz uyusaydım Beni yoran üzen kaygılandıran hiçbir şey olmasaydı.Bedenimde yılların değil,oynadığım oyunların izlerini taşısaydım.

Kafamda yarın mahallede oynayacağım oyun dışında hiçbir kaygım olmasaydı.

Keşke sütümü içmeseydim de büyümeseydim. Yokluğu bilmeseydim. İhaneti görmeseydim.Hep çocuk kalsaydım da hep mutlu olsaydım.

         Hayatın debdebesinden koşturmasından, nankör insanlardan iki yüzlülerden yalandan, dolandan, çıkarcılıktan hayat kavgasından bıktım.

                           KEŞKE SÜTÜMÜ İÇMESEYDİM….        

27/1/2008 - HANGİMİZ GÖRME ENGELLİ ?

Hangimiz Görme  Engelli ?

         Geçenlerde okuduğum bir kitapta hayatta yaşadığımız hiçbir olayın tesadüf olmadığı yazıyordu. Bırakın olayları sokakta karşılaştığımız insanlar bile tesaddüf  değilmiş. İlk bakışta bu düşünce insanı ürkütüyor. Hayat bir tiyatro sahnesi ve bizler farkında bile olmadan verilen rolleri yerine getiriyoruz. Henüz bunun insanları nasıl etkileyebileceğini nerelere götürebileceğini doğruluğunu yanlışlığını düşünürken öyle bir olay yaşadım ki gülsem mi ağlasam mı bilemedim.

          Onunla sokakta karşılaştım. Bir elinde küçük bir valiz diğer elinde siyah bastonu yeri kontrol ederek yürümeye çalışıyordu.Bastonu gözleri olmuştu. Önündeki engelleri çukurları tümsekleri bu bastonla görüyor, bastondan aldığı ip uçarıyla adım atıyordu. Bana o kadar yakındı ki birkaç engeli aşmasına yardım etmem gerektiğinde hemen atıldım. Yüzünde anlamsız soğuk bir ifade ile teşekkür etti. Ondan ayrılıp yoluma devam ederken yanımdaki arkadaşıma şükretmemiz gereken ne çok sebebimiz olduğunu anlatmaya koyuldum. Oysa bizlerin hala anlamsız kuruntular, gereksiz sebeplerle canımızı sıkmak yada çevremizdekilerin canını sıkmak için garip çaba ve gayretlere girişimizi .Hayatı kendimizin ve çevremizdekilerin burnundan getirmek için neredeyse çaba gösterdiğimizi.

Oysa gülmek için başta sağlığımız olmak üzere ne çok zenginliğe sahibiz. Bir saat sonra işyerine döndüğüm de sokakta yardım ettiğim bu adamla yeniden karşılaştım.Oturduğu koltukta gözlerini yerde, sabit bir noktaya dikmiş öylece duruyordu. Önüne açtığı küçük valizin içinden taşan çoraplar ne yaptığını açıkça anlatıyordu.Bu adam görme engelliydi. Beklide en önemli uzvunu kaybetmişti. Karanlık dünyasında güneşe ışığa yer yoktu. Ama hayattaydı bir şekilde ekmek parasını çıkarmaya, kimseye muhtaç olmadan yaşamaya  çalışıyordu. Dilenmiyor kimseden karşılıksız bir şey istemiyordu.Sokakta hissettiğim merhamet yerini hayranlığa ve takdire bıraktı.Ondaki pozitif enerjiye  hayran olmamak imkansızdı.Daha yakından tanımak için yanına oturup konuşmaya başladım Dört sene önceye kadar normal bir hayat yaşadığını göz tansiyonu sebebiyle iki gözünü de kaybederek karanlıklara mahkum olduğunu öğrendim. Önceleri zorlandığını fakat zamanla alıştığını durumu kabullendiğini anlatırken güçlü görünüyordu. Gözleri için tıbbın yapabileceği hiçbir şeyin olmadığını anlatırken daha bir karanlıklara gömüldüğünü hissetmemek imkansızdı inanın. Çaresizliğin ne kadar zor olduğunu bir kere de onunla yaşadım.Daha sonra o kendinden emin tavrı ile bir paket çorap uzatarak:

_Buraya gelirken bir yerde neredeyse merdivenlerden düşecektim.Bu çorapları benim için fakirlere dağıtır mısınız? dedi.

Şaşkınlığım ve hayranlığım bir kat daha arttı. Sattığı çorapların üç beş kuruş geliriyle geçimini sağlayan bu adam ,elindeki sınırlı sermayesinden vazgeçerek şükretmeye çalışıyordu.Şuan adını bile bilmediğim bu görme engelli adam geldiği gibi sessizce gitti. Karanlık dünyası bence gözü gören pek çok insanınkinden daha aydınlıktı.Çünkü o adam elindeki zenginliklerin farkına varabilecek kadar iyi görüyordu. Bu noktada bizi mutsuzluğa iten sebeplerin başında, sahip olduğumuz zenginlikleri görmeyen gözlerimizi ve bitip tükenmek bilmeyen hırsımızı simgeleyen aç gözlülüğümüzü sayabilirim.

           Bu görme engelli ama gözü gönlü tok dünyası aydınlık adam kitapta okuduğum gibi hayata bakışımı değiştirmek amaçlı karşıma çıkmış olabilir mi diye düşünmeden edemedim. Dünya da böyle insanların var olduğunu bilmek beni mutlu etti. Hayata bakışım bir anlamda değişti. Siz neler hissettiniz bilmiyorum ama biraz düşünün…Hangimiz görme engelli?

                                                                                                         Songül KÜRŞAT